"परंतु मी तुझ्या दयेवर भरवसा ठेवला आहे; माझे मन तुझ्या तारणाने आनंदित होईल. मी परमेश्वराचे स्तवन गाईन, कारण त्याने माझ्याशी उपकार केला आहे." — स्तोत्रसंहिता 13:5-6
स्तोत्रसंहिता 13 एका कच्च्या प्रश्नाने सुरू होते जो चार वेळा पुनरावृत्त होतो: हे परमेश्वरा, किती काळ? दावीद असे भासवत नाही की सर्व काही ठीक आहे; तो त्या वेदनेचे नाव घेतो जी कोणत्याही स्पष्ट अंताशिवाय वाट पाहण्यातून येते, आणि पवित्रशास्त्र कोणतेही निराकरण येण्याआधी अनेक वचनांपर्यंत हा प्रश्न अनुत्तरित राहू देण्यास सोयीस्कर आहे. त्या रचनेत काहीतरी महत्त्वाचे आहे. देव तुम्हाला स्तुतीपर्यंत पोहोचण्याआधी प्रामाणिक असण्यापासून टाळण्याची मागणी करत नाही. दावीद या स्तोत्राची सुरुवात पूर्णपणे तक्रारीच्या आत घालवतो, आणि यातील काहीही त्याला पुढे येणाऱ्या गोष्टीसाठी अपात्र ठरवत नाही. वळण येते ते परिस्थिती बदलल्यामुळे नाही, तर दावीद काहीतरी खरे आठवण्याचे निवडतो म्हणून: मी तुझ्या दयेवर भरवसा ठेवला आहे. अतूट प्रेमामागील शब्द, खेसेद, अशा निष्ठेचे वर्णन करतो जी कधीच दावीदच्या बाजूने गोष्टी कशा दिसत होत्या यावर अवलंबून नव्हती. ही जबरदस्तीची सकारात्मकता नाही. हा देवाच्या स्वभावाबद्दलच्या एका स्थिर सत्याला त्याच्यासमोरच्या एका अस्थिर परिस्थितीवर भारी पडू देण्याचा निर्णय आहे.