"ज्याने आपल्याला नव्या कराराचे सेवक होण्यास समर्थ केले, अक्षराचे नाही तर आत्म्याचे; कारण अक्षर मारते, पण आत्मा जीवन देतो." — 2 करिंथकरांस 3:6 (BSI)
पौलाने हे का लिहिले, हे समजून घेण्यासाठी तुम्हाला करिंथच्या कलीसियामधील परिस्थिती पाहावी लागेल. तिथे काही स्वतःला धार्मिक मानणारे प्रचारक आले होते, जे स्वतःच्या मानवी पदव्यांचा आणि नियमांचा ताठा मिरवत होते आणि विश्वासणाऱ्यांवर दबाव आणत होते की देवाला खूश करण्यासाठी बाह्य नियम पाळणे गरजेचे आहे. पौलाने त्यांना सिनाई पर्वताची आठवण करून दिली, जिथे मोशेला दगडाच्या पाट्यांवर लिहिलेले नियमशास्त्र मिळाले होते. ते नियमशास्त्र मृत्यू आणणारे होते कारण ते नियम पाळण्याची अध्यात्मिक ताकद मानवी शरीरात नव्हती. इसवी सन ७० मध्ये यरुशलेम मंदिराच्या विनाशाने कायमचे सिद्ध केले की दगडावरील नियम आणि मानवी पदव्या हा देवाचा मूळ आराखडा कधीच नव्हता. तुम्ही कधी स्वतःला असे पाहिले आहे का, जसे की तुम्ही तुमचे ख्रिस्ती जीवन किंवा सेवा करणे म्हणजे एखादी खूप कठीण आणि दमवणारी नोकरीच करत आहात? घरातील लोकांना किंवा सहकाऱ्यांना मदत करण्यासाठी स्वतःच्या ताकदीने प्रेम किंवा संयम आणण्याचा प्रयत्न करणे, आणि शेवटी पूर्णपणे थकून जाणे. असे का होते?