"आता अब्राहामाला व त्याच्या संतानाला अभिवचने दिली गेली. 'संतानांना' असे बहुतांविषयी म्हणावे तसे तो म्हणत नाही, तर एकाविषयी म्हणावे तसे 'तुझ्या संतानाला' असे म्हणतो; तो ख्रिस्त आहे." (गलतीकरांस ३:१६, BSI)
प्रत्येक भारतीय कुटुंबाला जमिनीच्या कागदावरील एका नावाची ताकद माहीत असते. जमीन मोठी असू शकते. कुटुंब त्याहून मोठे. पण कागदावर एकाच व्यक्तीचे नाव असते. पौल अब्राहामाला दिलेले देवाचे वचन असेच वाचतो. देव म्हणाला, "तुला आणि तुझ्या संतानाला" (उत्पत्ती १२:७). पौल त्या लहान शब्दाकडे लक्ष वेधतो. ते संतान आहे, संतानांना नाही. आणि तो सांगतो की तो एक कोण आहे. "एकाविषयी, तो ख्रिस्त आहे." यामुळे संपूर्ण कथा बदलते. यहुदी लोकांना जन्माने अब्राहामाची मुले असल्याचा अभिमान होता, आणि त्याबद्दल कृतज्ञ असणे योग्यही होते. पण अभिवचन कधीच रक्ताच्या नात्यावर थांबण्यासाठी नव्हते. ते नेहमी एका व्यक्तीकडे बोट दाखवत होते. म्हणून आशीर्वाद एखाद्या राष्ट्राच्या प्रयत्नातून आला नाही. तो ख्रिस्ताद्वारे आला. देवाने दिलेले प्रत्येक अभिवचन त्याच्यातच पूर्ण झाले. "देवाची जितकी अभिवचने आहेत ती सर्व त्याच्यामध्ये 'होय' आहेत" (२ करिंथकरांस १:२०). तुमच्यासाठी आनंदाची बातमी ही आहे. जर अभिवचने ख्रिस्ताची आहेत, आणि तुम्ही ख्रिस्तामध्ये आहात, तर ती तुमची आहेत.