"म्हणून आकाशातून गेलेला असा मोठा प्रमुख याजक, देवाचा पुत्र येशू, आपल्याला लाभला आहे, तर आपण आपल्या कबुलीला दृढ धरून राहू." (इब्री लोकांस ४:१४, BSI)
जुन्या पद्धतीच्या सरकारी कार्यालयाचा विचार करा. तुम्ही टोकन घेता. वाट पाहता. आज योग्य माणूस टेबलावर असेल अशी आशा करता. जुन्या व्यवस्थेत देवाजवळ जाण्यात असेच काहीसे वाटे. याजक तुमच्या आणि त्याच्यामध्ये उभे राहत. एक माणूस, प्रमुख याजक, वर्षातून एकदा रक्त घेऊन आतल्या खोलीत जात असे. बाकी सगळे बाहेर वाट पाहत. याजकांना बदलावेही लागे, कारण ते मरत (इब्री लोकांस ७:२३). आता वचन पुन्हा वाचा. आपला प्रमुख याजक "आकाशातून गेलेला" आहे. तो इमारतीत पडद्यामागे नाही. तो पूर्णपणे आत गेला. आणि तो "देवाचा पुत्र येशू" आहे. तो पर्याय नाही. तो पुत्र आहे. म्हणूनच जुनी मंदिर-व्यवस्था दूर होऊ शकली. ती याची सावली होती. खरा प्रमुख याजक आल्यावर सावलीला राहण्याची गरज नव्हती. इ.स. ७० पर्यंत ती गेली. पण प्रमुख याजक राहतो. आणि तुमचा भाग काय? "आपण आपल्या कबुलीला दृढ धरून राहू." हे मूठ आवळून धरणे नाही. ज्याने आधीच तुम्हाला धरले आहे त्याचा हात धरणे आहे. जे खरे आहे तेच तुम्ही म्हणत राहता: येशू पुरेसा आहे.