"कारण विश्वासाच्या द्वारे कृपेने तुमचे तारण झाले आहे; हे तुमच्यापासून झाले नाही, तर देवाचे दान आहे; ते कर्मांपासून झाले नाही, यासाठी की कोणी फुशारकी मारू नये." (इफिसकरांस २:८-९, BSI)
एखादा आपला माणूस गेला की घरचे सांत्वन शोधतात. बऱ्याचदा ते असे ऐकू येते: त्यांचे मन चांगले होते, सर्वजण त्यांच्यावर प्रेम करत, म्हणून ते स्वर्गातच असतील. आपण हे म्हणतो कारण आपले त्यांच्यावर प्रेम असते, आणि दुसरी गोष्ट मोठ्याने बोलणे खूप दुःखदायक असते. कल्पना करा, अंत्यविधीनंतर एका लहान खोलीत कुटुंब बसले आहे. चहा थंड झाला आहे. कोणी म्हणते, "आता ते देवाजवळ आहेत." कोणी वाद घालत नाही, आणि घालायचाही नाही. तरीही कोपऱ्यात बसलेली एक शांत व्यक्ती पूर्ण निश्चिंत नाही, आणि विचारायला घाबरते. हे वचन त्या कोपऱ्याशीच बोलते. तारण "कृपेने" आहे, "विश्वासाद्वारे", "कर्मांनी नाही". सर्वजण आपल्यावर प्रेम करतात म्हणून नाही. आपण दुःख कसे सोसले म्हणून नाही. आपण कोणते नाव घेऊन चालतो म्हणून नाही. ते क्रूसावर ख्रिस्ताने पूर्ण केलेल्या कार्यामुळे मिळते, आणि दान म्हणून दिले जाते. या एका सत्याने दोन भीती एकदम दूर होतात. पहिली भीती अशी की एखाद्याच्या दुर्बलता त्याचा शेवट ठरवतात.