"येशूने तिला म्हटले, 'पुनरुत्थान व जीवन मीच आहे; जो मजवर विश्वास ठेवतो तो मेला तरी जगेल; आणि जो कोणी जगतो व मजवर विश्वास ठेवतो तो कधीही मरणार नाही. हे तू मानतेस काय?'" (योहान ११:२५-२६)
रेल्वे स्टेशनवर प्रत्येकाला फलक माहीत असतो. "गाडी ६:४० ला येईल." तुम्ही वाट पाहता. वेळ पाहता. वेळापत्रकावर विश्वास ठेवता. मार्था नेमके तेच करत होती. तिचा भाऊ मेला होता, आणि येशू तिला म्हणाला की तो पुन्हा उठेल. तिने तिच्या काळातील एका खऱ्या विश्वासूसारखे उत्तर दिले: "शेवटल्या दिवशी पुनरुत्थानात तो उठेल हे मला माहीत आहे" (योहान ११:२४). ती खरी आशा होती. पण ती एका वेळापत्रकावर होती, फार दूर. मग येशू असे काही म्हणतो जे संपूर्ण स्टेशन बदलून टाकते. "पुनरुत्थान व जीवन मीच आहे." तो फलकाकडे बोट दाखवत नाही. तो स्वतःकडे बोट दाखवतो. गाडी कधीतरी येणार नाही. ती प्लॅटफॉर्मवर उभी आहे. या वचनाचे हृदय हेच आहे. पुनरुत्थानाचे जीवन केवळ भविष्यातील तारीख नाही. ती एक व्यक्ती आहे जिला तुम्ही आता ओळखू शकता. इस्राएलची जुनी आशा एका दिवसाकडे पाहत होती. येशू तो दिवस आहे, एका व्यक्तीत. आता दुसरा भाग पाहा. "जो कोणी जगतो व मजवर विश्वास ठेवतो तो कधीही मरणार नाही." शरीर झोपू शकते.