"त्या दिवशी तुम्हांला कळेल की मी माझ्या पित्यामध्ये आहे, आणि तुम्ही माझ्यामध्ये, आणि मी तुमच्यामध्ये." (योहान १४:२०)
तुमच्या चहात एक चमचा साखर टाका आणि ढवळा. साखर आता कुठे आहे? तुम्ही बोट ठेवून दाखवू शकत नाही. ती चहाच्या शेजारी नाही. ती चहात आहे. प्रत्येक घोटात ती आहे. येशू ऐक्याचे हेच चित्र देतो. जवळ उभा मित्र नाही. दुरून सूचना देणारा शिक्षक नाही. "तुम्ही माझ्यामध्ये, आणि मी तुमच्यामध्ये." येशू हे वरच्या खोलीत म्हणतो, वधस्तंभाच्या आधीच्या रात्री. शिष्य अस्वस्थ आहेत. तो जाणार आहे. आणि तो त्यांना सांगतो की एक दिवस ("त्या दिवशी") येत आहे जेव्हा त्यांना काहीतरी नवे कळेल. फक्त शिकणार नाहीत. कळेल. पुनरुत्थान आणि पवित्र आत्म्याच्या दानानंतर ते हे स्पष्ट पाहतील. वचन १९ पाहा: "कारण मी जिवंत आहे, म्हणून तुम्हीही जगाल." हे कशाची जागा घेते याचा विचार करा. जुन्या व्यवस्थेत देवाची उपस्थिती एका इमारतीत, मंदिरात, राहत असे. तुम्ही त्याच्याकडे प्रवास करत. तुम्ही आतल्या खोलीबाहेर उभे राहत. आता तो आपल्या लोकांमध्ये राहतो. पौल नंतर म्हणतो, "तुम्ही जिवंत देवाचे मंदिर आहा" (२ करिंथकरांस ६:१६). सावलीने व्यक्तीला जागा करून दिली. क्रमही पाहा.