"त्याने आपल्याला अंधाराच्या अधिकारातून सोडवून आपल्या प्रिय पुत्राच्या राज्यात आणले." (कलस्सैकरांस १:१३)
एखाद्या कुटुंबाला कोसळत्या चाळीतून नव्या फ्लॅटमध्ये नेले जाते, तेव्हा त्यांना फक्त सुटका मिळत नाही. त्यांना नवा पत्ता मिळतो. तीच माणसे, नवे घर, नवे दार, नवे शेजारी. पौल इथे दोन क्रियापदे वापरतो. आधी, देवाने आपल्याला "सोडवले". मग त्याने आपल्याला दुसऱ्या राज्यात "आणले". सुटका हा कथेचा अर्धा भाग आहे. तुम्हाला ढिगाऱ्यात उभे सोडलेले नाही. तुम्हाला वसवले आहे. इजिप्तमधील इस्राएलचा विचार करा. देवाने त्यांना फारोच्या पकडीतून सोडवले, मग त्यांना त्यांच्या स्वतःच्या भूमीत नेले. ती सावली होती. खोलवरची कथा अशी आहे की जो कोणी ख्रिस्तावर भरवसा ठेवतो त्याच्यासाठी त्याने हेच केले आहे: अंधाराच्या अधिकारातून बाहेर, त्या पुत्राच्या राज्यात ज्याच्यावर तो प्रेम करतो. पौल राजाचे वर्णन कसे करतो ते पाहा. "मागणी करणारा पुत्र" नाही. तो पुत्र ज्याच्यावर तो प्रेम करतो. राज्य प्रेमाने चालते, भीतीने नाही. आणि काळ महत्त्वाचा आहे. ते झाले आहे. "सोडवले", "आणले". तुम्ही सीमेवर वाट पाहत नाही. तुम्ही नागरिक आहात. मग जुन्या सवयी तरीही का हाक मारतात?