"पण आपण सर्वजण उघड्या चेहऱ्याने प्रभूचे तेज जणू आरशात पाहत असता, आत्मारूप प्रभूकडून तेजावर तेज पावत त्याच प्रतिमेत पालटत जातो." (२ करिंथकरांस ३:१८)
अंधाऱ्या खोलीत जळत्या दिव्याजवळ उभे राहा. तुम्ही तुमचा चेहरा चमकवण्याचा प्रयत्न करत नाही. तुम्ही ज्योतीकडे वळता, आणि तुमचा चेहरा उजळतो. पौलासाठी बदलाचे चित्र हेच आहे. "तेजावर तेज पावत... पालटत जातो." बदल जास्त प्रयत्नांनी येत नाही. तो त्याला पाहण्याने येतो. हे वचन एका मोठ्या कथेच्या आत आहे. पौल मोशेबद्दल सांगून झाला आहे, ज्याचा चेहरा देवाला भेटल्यानंतर चमकत असे. चमक खरी होती, पण लोप पावणारी होती. म्हणून मोशेने आपल्या चेहऱ्यावर पडदा घातला (निर्गम ३४:३३-३५). पौल म्हणतो की जुन्या कराराचे तेज असेच होते: खरे, पण लोप पावणारे, आणि पडद्याआड (२ करिंथकरांस ३:७, १३). ती येणाऱ्या गोष्टींची सावली होती. आता? "उघड्या चेहऱ्याने." पडदा नाही. ख्रिस्तामध्ये पडदा दूर केला जातो (२ करिंथकरांस ३:१४). तेज लोप पावत नाही. ते "तेजावर तेज" आहे. आणि तुम्हाला बदलतो कोण? "आत्मारूप प्रभू." तुम्ही नाही, प्रयत्नाने. तुम्ही पाहता, आणि तो बदलतो. हेच ते जीवन आहे जे आपण पाहत राहतो: ख्रिस्ताचे जीवन, आत्म्याद्वारे आपल्यामध्ये प्रकट.