"...मी माझे नियम त्यांच्या मनात ठेवीन आणि त्यांच्या अंतःकरणावर लिहीन; आणि मी त्यांचा देव होईन आणि ते माझे लोक होतील." (इब्री लोकांस ८:१०)
शाळेत मुले एक कविता शंभर वेळा उतरवतात, आणि दुसऱ्या दिवशी विसरतात. पण आई गुणगुणत असताना मुलाने एकदा ऐकलेले गाणे आयुष्यभर राहते. एक कागदावर लिहिले आहे. दुसरे आत लिहिले आहे. नव्या कराराचे हृदय हेच आहे. जुना करार दगडी पाट्यांवर आला, बाहेर लिहिलेला. तो लोकांना काय करायचे ते सांगत होता, आणि तो चांगला होता. पण तो करण्याची शक्ती देऊ शकत नव्हता. "अक्षर मारते" (२ करिंथकरांस ३:६). आता देव यिर्मयाद्वारे म्हणतो, आणि इब्री लोकांस लिहिणारा पुन्हा सांगतो: "मी माझे नियम त्यांच्या मनात ठेवीन आणि त्यांच्या अंतःकरणावर लिहीन." देवाची इच्छा तुमच्या आत लिहिली आहे. तुम्ही नियमपुस्तिकेखाली जगत नाही. तुमच्या हृदयात लिहिणारा राहतो. शेवटची ओळ पाहा: "मी त्यांचा देव होईन आणि ते माझे लोक होतील." हाच संपूर्ण मुद्दा आहे. हे आधी नियमांबद्दल नाही. हे आपलेपणाबद्दल आहे. इब्री लोकांस तेव्हा लिहिले गेले जेव्हा मंदिर उभे होते.